Geçen hafta bir arkadaşım mesaj attı: “Claude artık Google Docs’ta yazıyor, siz haberciler ne yapacaksınız?” Güldüm önce. Sonra telefonu bıraktım, ekrana baktım ve bir süre hiçbir şey yazmadım.

6 Ekim 2026, teknoloji tarihinin belki de en yoğun tek günü olarak geçecek kayıtlara. Meta ajan protokolü duyurdu — yani yapay zekâlar artık birbirleriyle konuşabilecek. OpenAI çok modlu bir karar API’si çıkardı. Mistral bir trilyon parametreli modelini bıraktı ortaya. Google Gemma’yı güncelledi. Ve evet, Claude — benim de düzenli kullandığım araç — artık doğrudan Google Docs, Sheets ve Slides içinde çalışıyor. Hepsi aynı günde, birkaç saat arayla.

Bir haberci olarak bunu okurken garip bir his yaşadım. Hem “vay be, ne hızlı gidiyoruz” hem de “peki ben burada tam olarak ne yapıyorum?” sorusu aynı anda kafamın içinde döndü.

Şunu açıkça söyleyeyim: Yapay zekâ haber yazabilir. Nitekim yazıyor. Ajans metinleri, borsa haberleri, hava durumu bültenleri, spor maçı özetleri… Bunları zaten çoğunlukla insan yazmıyordu ki. Rutin, öngörülebilir, veri odaklı içerikler için yapay zekâ çoktan devreye girdi ve çoğu okuyucu farkında bile değil.

Ama ben bu sabah dijitaliyidir için bir haber yazarken üç kez kaynağın güvenilirliğini sorguladım. İki kez başlığı değiştirdim çünkü doğru olsa da yanıltıcı bir çerçeve kuruyordu. Bir kez de elimin altındaki haberi, “bunu yayımlamaları doğru değil, eksik bilgi var” diyerek çöpe attım. Kimse benden bunu istemedi, editörüm zorlamadı, bir algoritma tetiklemedi. Sadece yanlış hissettirdi ve ben de yazmadım.

Yapay zekâ bu kararı verebilir mi? Teknik olarak belki. İleri düzey modeller etik parametrelerle eğitiliyor, zararlı içerik filtrelerinden geçiyor. Ama “bu haber teknik olarak doğru ama şu an yayımlanmamalı çünkü bağlamı eksik ve okuyucuyu yanlış yönlendirir” kararı bambaşka bir şey. Bu karar, verinin ötesinde; bir hafızanın, bir sorumluluğun ve bazen de bir cesaretin ürünü.

Bağımsız haber yayıncılığı tam da bu yüzden hâlâ ayakta. Araçlar ne kadar güçlü olursa olsun, “bunu yayımlamaları doğru değil” kararı hâlâ insanda. Şimdilik, diyorum. Çünkü “şimdilik” kelimesinin üzerine çok şey yüklü bu dönemde.

dijitaliyidir’i beş yıldır sizinle buluşturuyoruz. Aralıksız, her gün haber girmek, takdir edersiniz ki meşakkatli bir iş. Ama bugüne kadar eksik bir günümüz bile yok. Ben kendi namıma bu süreçte yapay zekâyı hem araç olarak kullandım hem de pek çok haberin konusu yaptım. İkisi arasındaki gerilimde yaşamayı öğrendim. Verdiğim eğitimlerde de yapay zekânın kullanımından kaçınılması yerine, onu bir araç olarak nasıl verimli kullanmak gerektiğini anlattım.

Beni asıl düşündüren şu: Yapay zekânın habercilik yapıp yapamayacağı sorusu değil, insanların yapay zekânın ürettiği içerikle gerçek habercilik arasındaki farkı görüp göremeyeceği sorusu. Ve bu farkı görmeyi bırakırlarsa ne olacağı.

Arkadaşıma sonunda şöyle yazdım: “Bilmiyorum. Ama bu soruyu sormaya devam ettiğin sürece bir yerlerde bir haberciye ihtiyaç var demektir.”

Okan Köroğlu