- Üretken yapay zeka girişimi Runway’in düzenlediği ikinci geleneksel Yapay Zeka Film Festivali’nde finalist filmler Amerika’da gerçekleşen yarışmada gösterildi.
- Hem gerçek görüntülerin hem yapay zeka unsurlarının kullanıldığı filmleri izleyen Kyle Wiggers, yarışma hakkındaki fikirlerini yazdı.
- Çoğu zaman oraya çıkan yapay zeka bozuklukları izleyenlerin dikkatini dağıttı ve en beğenilen filmler gerçek oyuncuların performanslarıyla seçildi.
Üretken yapay zeka girişimi Runway’in film yapım bölümü tarafından hazırlanan bir röportaj serisi olan “Creative Dialogues”un üçüncü bölümünde, multimedya sanatçısı Claire Hentschker; yapay zekanın sanatsal süreci metalaştırarak sanatın homojenleşmesine ve türevsel aynılığa gerilemesine yol açacağı korkusunu dile getirdi. Çarşamba günü Runway’in ikinci yıllık Yapay Zeka Film Festivali’nin ilk 10 finalistinin gösterimi gerçekleşti. Filmler Runway’in web sitesinde izlenebiliyor. Runway bu yıl biri Los Angeles’ta, diğeri New York’ta olmak üzere iki gala düzenledi. New York’taki gala, sanatevi ve avangart filmleriyle tanınan Metrograph’ta gerçekleşti.
Yarışmada kazanan filmler Get Me Out, Pounamu, e^(i*π) + 1 = 0, Where Do Grandmas Go When They Get Lost?, L’éveil à la création / The dawn of creation, Animitas, A Tree Once Grew Here, Dear Mom, LAPSE, ve Separation oldu.
Festivale gönderilen tüm filmler, gerçek görüntüler dışında yapay zeka tarafından oluşturulan arka planlar, animasyonlar, sentetik seslendirmeler ve özel efektler içeriyordu. TechCrunch yazarı Kyle Wiggers, yarışmada izlediği filmler hakkında şunları söyledi: “Unsurların hiçbiri OpenAI’ın Sora’sı gibi son teknoloji ürünü araçların üretebileceği düzeyde görünmüyordu ancak başvuruların çoğunun yılın başlarında tamamlandığı düşünüldüğünde bu beklenen bir şeydi. Filmlerin hangi bölümlerinin bir aktör, kameraman veya animatörün değil de bir yapay zeka modelinin ürünü olduğu açıktı. Güçlü senaryolar bile bazen ezici yapay zeka efektleri yüzünden hayal kırıklığına uğradı.”
Örneğin, Johans Saldana Guadalupe ve Katie Luo tarafından yazılan ve bir kızın annesiyle olan sevgi dolu ilişkisini kızın kendi sözleriyle anlatan “Dear Mom” filmi, yarışmada yer aldı. Ancak Los Angeles otoyolundaki bir sahne, yapay zeka tarafından üretilen videonun tüm bozuklulkarını (çarpık fizikteki arabalar gibi) gözler önüne seriyor ve filmin büyüsü bozuluyor.
Günümüzün yapay zeka araçlarının sınırlamaları, yaratıcı süreç üzerinde potansiyel bir kısıtlama olarak tanımlanıyor. Devin Coldewey’in yakın zamanda gözlemlediği üzere video üreten modellerde kontrol sağlamak zor. Geleneksel film yapımında bir karakterin kıyafeti için renk seçmek gibi basit görevler, her çekim diğerlerinden bağımsız olarak oluşturulduğu için ek kaynak gerektiriyor. Bunun sonucunda ortaya çıkan kopukluk festivalde de kendini gösterdi. Filmlerin birçoğu teğetsel olarak birbiriyle ilişkili vinyetlerin anlatım ve film müziğiyle bir araya getirilmesiyle oluşturuluyor. Vinyet kategorisindeki Léo Cannone’nin “Where Do Grandmas Go When They Get Lost?” filmi, içten bir senaryo ve çocuk yıldızının olağanüstü güçlü performansıyla en beğenilen filmlerden oldu. Festivali özetleyen bu film, yapay zekanın değil insanın katkısını çocuk oyuncunun sesindeki duygusallıkla gözler önüne seriyor.
Gerçek oyunculukların daha etkili olması durumu, bir Japon’un küçük bir çocukken ABD’ye göç etmesinin psikolojik etkilerinden kurtulma mücadelesini belgeleyen ve festivalin Grand Prix’sini kazanan “Get Me Out” için de geçerli. Filmin yapımcısı Daniel Antebi, adamın panik ataklarını yapay zeka tarafından üretilen grafiklerle destekliyor. Film, yaya şeridini süsleyen sokak lambaları birer birer yanarken adamın bir köprüden yukarı doğru yürüdüğü bir çekimle sona eriyor.
Kyle Wiggers, şon olarak şunları ekledi: “Üretken yapay zekanın bir gün bunun gibi sahneleri yeniden yaratabilmesi çok olası. Belki de Runway ve OpenAI gibi girişimlerin video üreten modellerini eğittikleri sürekli büyüyen veri setlerinin (telif hakkı durumu sorunlu olsa da) bir kurbanı olarak sinematografinin yerini eninde sonunda yönlendirmeler alacak. Ama o gün bugün değil. Gösterim sona erdiğinde ve ödül alanlar fotoğraf çektirmek için salonun önüne doğru yürürken, köşede tüm olayı belgeleyen kameraman dikkatimden kaçmadı. Belki de tam tersine, yapay zeka asla bazı şeylerin yerini alamayacak, örneğin biz insanların derinden arzuladığı insanlığın.”
Derleyen: Esin Özcan
