Yapay zekânın hızını belirlemek yalnızca şirketlerin vereceği bir karar değil. Çünkü şirketler aynı anda hem güvenlik sözü veriyor hem de daha güçlü modeller, daha büyük veri merkezleri ve daha geniş pazarlar için yarışıyor. Bir teknoloji toplumun kararlarını, güvenliğini ve ekonomisini etkileyecek kadar güçleniyorsa, frene kimin basacağı sorusu da kamusal bir meseleye dönüşüyor.

“Yapay zekâyı yavaşlatalım” cümlesi ilk duyulduğunda iki farklı tepki yaratıyor. Bir kesim bunu teknolojiyi durdurma çağrısı olarak görüyor; diğer kesim ise hiçbir şey yapmadan yarışa devam etmenin daha büyük risk olduğunu söylüyor. Oysa tartışılan şey ne bütün modelleri kapatmak ne de geleceği askıya almak. Asıl mesele, yapay zekâ güçlenirken güvenlik kontrollerinin de yetişip yetişemediği.

Yapay zekâ yarışı yıllardır tek bir kelimeyle anlatıldı: hız. Daha güçlü model, daha büyük veri merkezi, daha çok kullanıcı, daha erken lansman. Şimdi ise bu yarışın merkezindeki şirketlerin yöneticileri aynı soruyu soruyor: Biraz yavaşlamamız gerekmiyor mu?

Müzelerden ve ibadethanelerden çalınan bazı tablolar yıllar sonra bulunurken, bazıları onlarca yıldır kayıp. Vermeer’den Van Gogh’a uzanan bu beş eser, yürütülen soruşturmalara rağmen hâlâ ait oldukları koleksiyonlara dönemedi.