Çin Bilimler Akademisi’ndeki bir araştırma ekibi, belirli yüzey malzemelerini %90 doğrulukla tanımlayabilen yapay bir parmak geliştirdi. Science Advances dergisinde yayımlanan makalelerinde ekip, test ettikleri yapay parmağa dokunma hissi kazandırmak için triboelektrik sensörleri nasıl kullandıklarını anlattılar.

Yapılan önceki araştırmalar yüzeylerin sıcaklık veya basınç gibi belirli özelliklerini tanıma yeteneğine sahip robotik parmakların geliştirilmesine yol açtı. Bu yeni araştırmayla Çin Bilimler Akademisi ekibi, yapay parmağa okunulan bir malzemeyi tanımlama yeteneğini ekleyerek çalışmalarını bir adım daha ileriye taşıdı.

Yapay parmak, parmak şeklindeki bir nesnenin ucuna küçük kare sensörler eklenerek oluşturuldu. Her kare sensör birbirinden farklı elektriksel özellikleri göz önüne alınarak seçilmiş farklı türde plastik polimerden yapılmış. Bu tür sensörler bir nesneye yaklaştırıldığında, sensörlerden gelen elektronlar malzemelerle farklı şekillerde etkileşime giriyor.

Polimerin altındaki sensörler, parmağın içindeki kendi işlemcilerine bağlı. Parmağın içindeki işlemciler ise sonuçların karşılaştırılması ve makine öğrenimi tabanlı veri analizi için birbirine bağlılar. Araştırmacılar ayrıca sonuçları görüntülemek için küçük bir LCD ekran da eklediler. Daha sonra parmaklarını cam, ahşap, plastik ve silikon gibi çeşitli düz yüzeylere dokundurarak test ettiler. Test edilen yapay parmağın yüzey malzemesini %90 doğrulukla tanımlayabildiği ortaya çıktı. Araştırmacılar ayrıca parmağı bir yüzeye binlerce kez dokundurarak dayanıklılık için test ettiler ve endüstriyel uygulamalar için yeterince iyi dayandığını buldular.

Araştırmacılar, yapay parmağın endüstriyel bir ortamda doğrudan bir kontrol mekanizmasına bağlanabileceğini öne sürüyorlar. Aynı zamanda endüstriyel ürünlerin üretim standartlarına uygunluğunu test etmek için kullanılabileceği belirtildi. Böyle bir parmağın, yeteneklerine ek olarak, tam boyutlu bir insan robotunda da kullanılabileceğini düşünülüyor. Doku yeteneğini kaybetmiş insanlar için belirli bir derecede dokunmayı geri kazanmaya yardımcı olmak için protez cihazlarda kullanılabileceğini de öngörülüyor.