Her şeyden haberdar olmak için ekranı açıyoruz; her şeyi kaçırdığımız hissiyle kapatıyoruz. Bildirimler, kısa videolar, grup sohbetleri, Slack kanalları… Günde onlarca kez “bakmam lazım” diye elimiz telefona gidiyor. Günün sonunda ise çok yorulmuş dijital tükenmişlik ile yüzleşmiş ama garip şekilde “hiçbir şey yapmamış” hissedebiliyoruz.

Sosyal medya platformlarının, haber sitelerinin, oyunların ve iletişim uygulamalarının ortak bir hedefi var: Ekranda kalma süremiz.
Bütün tasarım kararları; sonsuz kaydırma, otomatik oynatma, “bir tane daha izle” önerileri, acil gibi görünen bildirimler bu tek hedefe çalışıyor.
Biz ise aynı anda iş yetiştirmeye, gündemi takip etmeye, arkadaşlarımızdan kopmamaya, bir yandan da “kendimize zaman ayırmaya” çalışıyoruz.

Bu çelişki, dikkat ekonomisini aslında “dikkat savaşına” çeviriyor. Savaşın ortasında kalan da cihazlar değil, biziz.